บทที่ 213

เฮ้อ ยัยเด็กดื้อเอ๊ย... ชอบฝืนตัวเองอยู่เรื่อย...

ลูน่าตบหลังมือของเธอเบาๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเอ็นดู ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ ไม่ได้คาดคั้นอะไรเอเลนอีก

เมื่อราตรีล่วงลึก เอเลนก็เกลี้ยกล่อมให้ลูน่ายอมให้พ่อบ้านขับรถไปส่งเธอกลับบ้านไปพักผ่อน ส่วนตัวเองก็อยู่เฝ้าไข้ในห้องผู้ป่วยต่อไป

ก่อนเที่ยงคืนเล็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ